Emzirmeyi Bırakma, Çocuğum Büyüyor... Annelik....

Veeee 25 ayın sonunda artık Umay'ı emzirmeyi bıraktım.

Bu süreç benim için çok zor oldu. Hala ara ara gözlerim doluyor ve emzirmek istiyorum...... Çünkü bir anne için bebeği ile iletişime geçtiği en kutsal anlardan biri bence...
Evet biliyorum önemli olan ilk 6 aydı ve çok şükür ki Umay hiç bir ek gıda ve besine ihtiyaç duymadan sadece anne sütü ile beslendi. Ama gelin siz içime anlatın. Bir başkası bana sorsa belki bende aynı şeyleri söylerdim ama yaşayınca bir garip oluyorum.
Sanırım Umay değil de ben hazır değildim emzirmeyi bırakmaya..... Çünkü gerçekten de onunla o temas  kızımı mutlu ettiği, güvende hissettirdiği kadar bana da çok iyi geliyordu. Bazı anneler büyüdükçe zor oluyor diyorlar ya hani, tersine o kadra zevkli geliyordu ki bana, onun o nefesini hissetmek, gözlerinin içine bakmak ve sevgi mesajları yollamak... çok keyifliydi çokkkk...
Bayağı bir araştırma yaptı eşim ve okuduklarını bana aktardı.. Çünkü Umay'ın yanında elime telefon alamıyorum o da istiyor. Aralarda bende okudum ve aslında bizim zamanımız çoktan gelmişti, Dediğim gibi sorun aslında bendeydi bırakmak istemeyen bendim. Tamam kızımda istemiyordu çünkü o da çok seviyordu emmeyi..
Birçok site de bunun bir süreç oldu ve en yaş dönemimin bu aralar olduğu, çünkü büyüdkçe daha da zorlaştığını yazıyordu.. vs...
Aslında benim anladığım doğru süreci bebeğiniz size veriyor. Eğer güzelcene gözlemlerseniz o kadra güzel yönlendiriyor ki evlatlarımız bizi....
............
..........................
Bugün tam bir hafta oldu. Geçen pazartesi günü eşimle konuşurken deneyelim bakalım dedik. Yalnız bundan yaklaşık bir ay öncesinden gündüzleri meme vermeyi azalttım ve her seferinde Umay'a anlattım.
Örneğin oyun oynarken yada konuşurken; " annecim biliyorsun dimi artık memeyi bırakmamız gerekiyor, büyüyüyorsun ve senin için çok da faydalı değil" diye işliyordum beynine...
Hani bazen bazıları der ya " bebek onlar yada çocuk, ne anlasın" diye.. ASLA öyle bir şey yok, bebeklikten itibaren her şeyi çok iyi anlıyorlar. Tek fark bebekken ses tonumuzdan duyguları anlıyorlar ama anlıyorlar.
Şuan Umay herşeyi öyle güzel anlıyor ki.
Birde biz hiç Umay'da olsa yalan söylemiyoruz ve kandırmıyoruz kızımızı. Ne olursa olsun ona onun anlayacağı dilde anlatıyoruz/m her şeyi.
Yalnız emzirmeyi bırakırken deneme amaçlı mememe bant yapıştırdım ve Umay "anne meme aç" dediğinde açıp "annem bak uf oldu, emziremem" dedim.
Kızım da yüzünü ekşitip baktı "anne kapa" dedi ve o gün bugündür ne elliyor ne de meme istiyor.
Tecrübeli annelerin çoğu, hazır ol meme krizleri gelecek, birkaç gün en fazla bir hafta geceleri ağlama nöbetleri olcak, onda da eşin kalksın sakın sen kalkma dediler.
Hatta annene yada kayınvalidene bırak diyenler de oldu. Ama biz karı koca herşeyi göğüslemeye hazırdık...
kiii hiç umduğumuz gibi olmadı. Umay ne meme krizi nede ağlama nöbeti geçirdi. Sanki hiç emmiyormuş gibi davrandı ve artık geceleri deliksiz uyuyor hemde kendi yatağında. :)
Gerçekten de her çocuğa göre değişiyormuş durum. Eğer çocuğunuz günlük hayatında da sakin biriyse inanın bu süreçte de öyle oluyor. Sıra da bezi bırakma var ama onu da yaza artık.
Sabahları da altıbuçuk yedi gibi uyanıyor tabi emziriyor olsam alırdım hemen memeye daha çok uyurdu ama sıkıntı yok çünkü erken kalkmayı seviyorum ve benimde işime geliyor.
Öğlenleri de bir uyuyor ki sormayın. Nerdeyse 4 saate yakın... değmeyin benim de keyfime...
Tabi artıları da var, eskdin daha az yiyordu. Şimdi tabağını bitiriyor, acıktığında söylüyor ve ne yemek istiyorsa dile getiriyor.
Bu aralar en çok dediği "anne bana çorba yap" yada "sucuklu tost" bide "omlet" imiz meşhur. :)

Birde unutmadan ekleyeyim tabi emzirmediğim için sütüm doldu ve pompa yardımı ile sağdım. O ilk sağdığımda gözyaşlarımı içime akıttım resmen. Çocuğum içecekken ben napıyorum diye...
Böyle bir durumda en büyük destekçim eşim oldu......O yüzden sevgili anneler muhakkak bu süreçte ki duygusallığınızı eşinizle paylaşın...
 

Emzirme, anne ve bebeği hakkında birkaç kelam...

Bu aralar nette,  Bloglar da o kadar çok emzirme ile ilgili yazılar görüyorum ki (sanırım benim ki biraz da algıda seçicilik oluyor)....  Özellikle yorumları okuduğumda bazen okuduğum yoruma inanamıyorum.....
Emzirmek çok çok çok önemli, hele de sütünün geliyorsa kesinlikle anne bebek bağı açısından harika bir duygu.
Ben şanslı annelerdenim. Bir de ben  gebeliğim süresince çok fazla olumlama  yaptım. Doktoruma konuştuğumuzda da bir kaç hastasının da yaptığını ve geri dönüşlerin gayet iyi olduğunu söyledi.
Mesela nasıl mı? Otururken,  yatarken uyku öncesi hep hayalimde Umay'ı emziririm,  sütümün geldiğini,  yettiğini hayal ederdim, sakin bebek olduğunu,  uyku sorunu yaşamadığımızı hayal eder ve mutlu olurdum. Gerçekten de Umay sakin bir bebek ve biz aşı dönemleri dışında uykusuzluk hiç çekmedik. Tabi bunda Umay'ın da yaradılışının da,  günlerinin de payı büyük. 
Umay ilk altı ay hiçbir ek gıda,  mama almadı. Hatta biz ek gıdaya başladığımız da muhallebi tarzı mamaları da kabul etmedi. Hala çok tatlı şeyleri yemiyor. Bir tek çikolatayı koşulsuz yiyor. Bir görseniz biri ona çikolata ikram ettiğinde,  nasıl hızlı elinden alıp yemek istiyor. Allah'tan biz onun yanında yemiyor ve almıyoruz.
Evet biliyorum elbet birgün yiyecek ama ne kadar geç olursa bu zaman o kadar iyi olur, bağışıklığı için,  sağlığı için.
Neyse ben yazının konusunu dağıtmayayım dimi ama...  :)

Bazen bana da diyorlar "yeter nasıl olsa artık sütünün bir faydası yok"  diye. Oysa ki bana kalsa ben daha uzun bir süre emziririm. Gerçekten de çok keyif alıyorum kızımı emzirirken. Onunla göz göze gelmemiz,  ellerini hissetmek harika bir duygu.
Birde ne   olursa olsun, kalitesi ne kadar düşerse düşsün en 2 yaşına kadar emzirmekten yanayım. Doktorumuz da aynı şeyi öneriyor.
Evet son üç yıldır o kadar çok şeyden vazgeçtim ki... Sırt bel ağrılarımı söylemeyeyim bile. Ama herşeye değer....
Evet geceleri deliksiz uyumuyoruz muhakkak gecenin ortasında "anne aç" diye uyanıyor ve bende aramıza alıp Umay'ı öyle emziriyorum ve o şekilde uyuduğumuzdan artık kızçem bizimle uyuyor oluyor. Ki ben anne olmadan önce çok ahkam kesiyordum bu ve benzeri şeyler üstüne. Öğrendim ki; anne olunca asla asla dememek gerekmiş. Her çocuk bir kişilikle doğuyor ve birbirinize uyum sağlıyorsunuz. Bir de sabah uyandığım da yanımda varlığını hissetmek kokusunu duymak çok mutlu ediyor... Bu zamanlar geçecek ve zaman hızla ilerliyor...

Etrafımda, arkadaşlarım arasında da emziremeyen,  ve bu duruma çoook üzülen arkadaşlarım oldu. Onları o kadar iyi anlıyorum ki.. Süt gelme olayı tamamen bünye ve genlerle alakalı. O yüzden ne olur yeni anneler ve anne adayları kendinizi üzmeyin,  suçlamayın.  Birşey olmuyorsa çok fazla zorlamanın anlamı yok. Kendinizi yıpratmaktan öteye geçmiyor çünkü...

Şimdi gelelim okurken inanamadıklarıma ;
Bir kere ne olursunuz ama ne olursunuz gebe bir kadına ve yeni doğum yapmış bir anneye; yeni düzeni ile ilgili olumsuz şeyler söylemeyin. Yok şunu yapmayacaksın,  yok şöyle yok böyle, yok keyifle yaptığın şeyleri uzun süre yapmayacaksın demeyin,  demeyin güzel kardeşim.
Evet dediklerinizin gerçek payı yok  mu var...  Evet en az 2 sene bir çok şeyi erteliyorsunuz, evden ha deyince çıkamıyorsunuz ama bunlar hep geçici ve siz yeni doğum yapmış hele de ilk annelik deneyimi ise kadının,  düşünsenize psikolojisini...

Bana da diyorlardı; görücez seni bakalım eskisi gibi kitaplarını okuyabilecek misin? Unut artık v. s....  Diye. Ki selam olsun aynı hızda olmasa bile okuyabiliyorum kitaplarımı,  hatta film bile izliyorum /z.
Bu tamamen anne bebek arasında ki ilişkiye ve bebeğinizi nasıl yetiştirdiğinize bağlı.
Sonra anneye bebeği için "ay ne kadar zayıf yada ne kadar şişman bebeğiniz" demeyin,  üzmeyin anneyi. Her bebeğin bir yeme alışkanlığı ve kilo alma durumu var....
Bu liste uzar........  

Ama benim kız uyuyorken biraz da kitap okumam gerek o yüzden sizin varsa ekleyeceğiniz şeyler yorum kısmından benimle paylaşırsanız çok sevinirim. 

:))  iyi geceler