Zaman Sığınağı ve günlük haller

 Selâmlar 🍂☺️

Bu sene de Ramazan ayına kavuşmanın tatlı heyecanı ile doluyum. Bir kaç senedir oruç tutamıyordum ve bu sene niyet ettim ve tutuyorum. iki gündür Umay'da tutuyor, okul zamanı tutmasın diye çok diller döktüm ama nafile. Biz genelde yiyip yatıyorduk ama böyle  olunca sabah sahura kalkıyoruz. Bunun zevkide baskaymis. Umay sayesinde sahura kalkıyoruz 🙈

Kendi dilim döndüğünce, bildiğim, öğrendiğim ve kendim okuduğum kadarıyla dinimizi öğretmeye çalışıyorum. Çünkü insan fıtratı gereği " inanmak" istiyor. Düşecek, kalkacak, yolu uzun. Bu süreçte inancı ile yol alırsa ayağa kalkması daha kolay olacaktır. 🙏🏻  

Bunların dışında bir türlü "HAMNET" filmini izlemeye gidemedim. Çok istiyorum ve bu hafta sinemadan kalkmadan gitmek istiyorum.

Masumiyet Müzesi dizisine başladım. Kitap ömrümü yemişti, o betimlemeler, uzatmalar çok sıkmıştı. Dizi daha iyi tabi.

 Kitaplardan da, "ZAMAN SIĞINAĞI" bitirdim. Okumayı çok istediğim yazarlardan biriydi ve hiç hayal kırıklığına uğratmadı. Kelimeleri kullanımı, olayları yorumlamasına bayıldım.

Yorumumuma gelirsek de;

Zaman kavramı, hatırlanmak, unutulmak…

Bunlar güçlü duygular.

Yaş ilerledikçe insan şunu fark ediyor:

Unutmak mümkün.

Hatta bazen kaçınılmaz.

Anılar silikleşiyor, yüzler buğulanıyor, sesler uzaklaşıyor.

Ama yine de hatırlanmak istiyoruz.....Bunlar gençken daha soyut kavramlar gibi duruyor. Yaş ilerledikçe ise kişisel bir meseleye dönüşüyor. 

Çünkü biri bizi hatırlıyorsa, hâlâ biraz varız.

Georgi Gospodinov bu romanda unutmayı bir eksiklik gibi değil, insan olmanın kaderi gibi anlatıyor.

Geçmişe sığınmanın hem teselli hem de kaçış olabileceğini gösteriyor.

Belki de mesele her şeyi hatırlamak değil;

bizi biz yapan duyguyu kaybetmemek.

Zaman Sığınağı tam da bunu yapıyor aslında: Unutmayı bir hastalık gibi değil, bir kader gibi ele alıyor. Ve hatırlanmayı da bir tür varoluş kanıtı hâline getiriyor. Sanki biri bizi hatırlıyorsa hâlâ biraz buradayız.

Ama ironik olan şu: Çok güçlü duygular bile zamanla yumuşuyor. Acılar bile. Bu hem ürkütücü hem merhametli bir şey. İnsan zihni dayanabilmek için unutuyor biraz.

Kitapta hissettiğim en güçlü şeylerden biri şuydu:

Geçmişi saklamak mümkün ama içinde yaşamak mümkün değil.

Uzun zamandır okumak istediğim kitaplardan biri idi. Elimde iki kitabı daha var, bakalım o kitaplarda hangi duygulara gidicem....