Heyoooooooo 💃🏻💃🏻💃🏻💃🏻💃🏻
Nabersiniz? Bizde ve halleri üç aşağı beş yukarı aynı 😎
Balkon ve odalar arası tura katıldık. Henüz iyiyiz...
Arada evin anası olarak boşluklarda ve geceleri kitaplarıma kaçıyorum. Eğer gündüz okumadıysam, muhakkak gece biraz daha geç yatıp, okuyorum 🙈
Geçtiğimiz hafta biten bir kitap #sinekazabı
📌Daha önce hiç #eliascanetti okumadım. Başlangıç kitabım deneme türü olan bu kitap oldu.
Daha çok yazarın aforizmaları ve kendi beğendiği, altını çizdiği cümlelerden, bakış açılarından oluşuyor kitap. Şöyle yapın çay, kahve ister sıralı ister rastgele bir bölümden başlayayın okumaya..... Tabi genel itibari ile gerçekçi bir bakış açısı varmış anladığım kadarı ile.
Aslında ben "KÖRLEŞME" kitabını okumak istiyorum. İndirimde idi bu kitabı, hadi başlangıç olsun alayım dedim. :)
Nette biraz bakınınca yazar için şöyle diyor;
Elias Canetti, modernist romancı, oyun yazarı, anı ve kurgusal olmayan düzyazı yazarı. Eserlerini Almanca yazan Canetti, "geniş bir bakış açısı, fikir zenginliği ve sanatsal güç ile işaretlenmiş yazıları için" 1981 yılında Nobel Edebiyat Ödülü'nü kazandı.
Alıntılarımdan bazı cümleler....
📌📌📌📌
İnsan, elinden gelenin en iyisini boşu boşuna yapmış olduğunu hissettiği zaman nefret ettiği kadar bir daha asla nefret etmez kendisinden. İşte o zaman, sadece o zaman gerçekten ölmek ister.
📌📌📌📌📌
"İstediği şey hep oluyor, ama dört ya da beş yıl sonra, artık başka bir şey istiyor olduğunda..."
Diğer kitabım ise; ÖFKE / PHİLİP ROTH
Bir yerden başlamak istiyordum yazarın kitaplarına. YKY'ye inip kitap aldığımız dönemler de, orada görevli arkadaş bu kitabı önerdi. Bende bununla başladım. Anlatım dilini çok sevdim. Biraz hayatında da kesitler bulunuyormuş bu kitabında. Sanırım her dönem Yahudi olmak sıkıntılı ....
Okul döneminde sessiz, sakin, hani derler ya "ne etliye ne sütlüye karışır" cinsinden biri Marcus....
Bu durum aslında kendisi için pekde iyi olmuyor. Okul müdürünün dikkatini çekiyor ve asosyal olmakla ilgili görüşleri oluyor. Oysaki çocukcağız...ailesinden, yaşadığı çevreden idmanlı....ama her yerde böyle sanırım.... Biraz mahalle baskısı, aile baskısı, arkadaşlar arası zorbalık derken...birde savaş dönemi.. 1951 Kore Savaşının ikinci yılı...
Her ne kadar çalışkan, itaatkâr biri olsada kimseye yaranamıyor.. .En önemlisi düzenin özellikle gençleri nasılda acımasızca eleştirip, yönlendirdiğini, bazı gruplara mecbur katılması gerektiğini anlatan kitaplardan. Sırada diğer kitapları var.....
📌📌📌📌📌📌📌📌📌📌📌📌📌
Bir diğer kitabımda;
"İNSANCIKLAR / DOSTOYEVSKİ"
Canım akadaşım Aylam önerdi. Bende listeme almıştım. Kitap dostluklarını çok seviyorum 😍
Nasılda gözümden kaçmış, kısa ama dolu olan bu kitap.
Yazarın ilk kitaplarından. Gogol'un "Palto" sundan etkilendiği yazıyor sunuş özetinde.
Bemzerlikler tabi. Lakin Dostoyevski'nin o insan analizleri ve duygularını aktarımı müthiş....
Acıklı bir hikaye; İnsancıklar....... Özellikle bir babanın dramı çok etkiledi beni, bir de sırf yoksul oldukları için utanmaları, bir çok hareketi karşı tarafın yoksul insanlara yakıştımamaları...
Gerçekten de öyle değil midir? Parası biraz fazla olan karşısındakinden...davranışları nasılda karşı tarafı küçük düşrücü olabiliyor ya da kendini daha üstün görebiliyor bazı insanlar... Tabi bunda istisnalar meclis dışarı.
Özellikle Makar'ın Varvara'ya olan aşkı... kızın tembelliği ve hep bir şeylere bahane bulması biraz sinir etti beni.....
Arka kapak yazısı şöyle...
Yıl 1846’dır. Genç Dostoyevski, ilk romanı İnsancıklar’ı
tamamlar tamamlamaz ev arkadaşı yazar Grigoroviç’e okutur. Grigoroviç o
kadar heyecanlanır ki birkaç kez kalkıp Fyodor’un boynuna sarılmak
ister; fakat arkadaşının aşırı duygu gösterilerinden hoşlanmadığını
bildiği için yapmaz. Grigoroviç ertesi gün romanı yazar ve yayımcı
Nekrasov’a götürür; kitaptan çok etkilenen Nekrasov da eleştirmen
Belinski’ye... “Yeni Gogol doğdu!” der, Nekrasov daha kapı ağzında. Aynı
günün akşamı, Belinski’ye tekrar uğradığında onu heyecan içinde bulur:
“Nerede kaldınız? Nerede bu Dostoyevski’niz? Genç mi? Kaç yaşında? Hemen
getirin bana onu!”
Belinski’nin evine getirilen yirmi üç yaşındaki genç yazar, daha
sonra orada olanları şöyle anlatacaktır: “Ve işte... beni onun yanına
götürdüler. Belinski’yi birkaç yıl önce heyecanla okumuştum ama bana
ürkütücü ve sert gelmişti ve benim İnsancıklar’ımla alay edecek, diye
düşünüyordum. Beni çok saygılı ve ağırbaşlı bir şekilde karşıladı; ama
daha bir dakika bile geçmeden her şey bambaşka oldu... Ateşli ateşli,
alevli gözlerle konuşuyordu. ‘Siz kendiniz anlıyor musunuz?’ diyordu
bana tekrar tekrar, alışkanlığı olduğu üzere bağırarak, ‘Ne yazmış
olduğunuzu anlıyor musunuz?.. Bütün bu korkunç gerçeği, bizlere
göstermiş olduğunuz bu gerçeği siz mi düşündünüz? Olamaz, sizin gibi
yirmi yaşında birinin bütün bunları anlamış olmasına imkân yok...
Gerçeği keşfetmiş ve bir sanatçı olarak ilan etmişsiniz, size bir
yetenek verilmiş, yeteneğinizin değerini bilin ve emin olun, siz büyük
bir yazar olacaksınız.’”
